دانشگاه اراک پژوهش های معناشناختی متون ادبی 2980-8162 4 2 2026 08 23 Persuasion as a Mental Mechanism of Meaning Construction in the Story of Siyāvash: An Analysis Based on Carl Hovland’s Persuasion Theory اقناع به‌مثابه سازوکار ذهنی خلق معنا در داستان سیاوش: تحلیلی بر اساس نظریۀ متقاعدسازی کارل هاولند 1 23 740976 10.22034/sslt.2025.2070949.1125 FA طاهره میرهاشمی استادیار، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و زبانها، دانشگاه اراک، اراک، ایران. 0000-0001-9950-4855 سیمین حاصلی دانشجوی دکتری، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و زبانها، دانشگاه اراک، اراک، ایران. علی صباغی دانشیار، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و زبانها، دانشگاه اراک، اراک، ایران. 0000-0002-4326-5426 Journal Article 2025 09 06 The story of Siyāvash in Ferdowsi’s Shāhnāmeh represents one of the most prominent narratives of the epic cycle, in which persuasion plays an evident role in orchestrating character interactions. Within this narrative, persuasive exchanges function as vital devices for storytelling and the establishment of causal relations across the plot. Grounded in the persuasion theory of social psychologist Carl Hovland (1912–1961)—one of the pioneers in the empirical study of persuasion—this study analyzes how persuasive messages govern character relationships and delineates the fundamental elements of these communicative acts. According to Hovland’s model, every persuasive process comprises four essential components: the message source, message content, communication channel, and target audience. Employing a descriptive-analytical method combined with exhaustive induction across the text of the story, this study demonstrates that source characteristics (such as credibility and popularity), presentation strategies (such as clarity, logical argumentation, and emotional arousal), transmission channels (such as direct dialogue, oral messages delivered by messengers, and epistolary correspondence), and audience traits (such as intelligence and self-esteem) critically determine the trajectory of persuasion throughout the narrative. Beyond elucidating the function of persuasion in epic literature, these findings indicate that persuasive messages in the Shāhnāmeh operate not merely as instruments of transmission, but as substantive carriers of meaning forged within the cultural and psychological matrices of the characters. Consequently, analyzing persuasion illuminates the deeper mechanisms of meaning construction in interpersonal communication within classical literary texts. داستان سیاوش در شاهنامة فردوسی یکی از برجسته‌ترین روایت‌های دورة پهلوانی است که در آن نقش اقناع در شکل‌دهی به تعاملات شخصیت‌ها به‌وضوح مشاهده می‌شود. میتوان گفت که روابط متقاعدگرانه در داستان سیاوش ابزاری مهم برای روایتپردازی و ایجاد ارتباط علّی-معلولی در داستان است. این پژوهش با تکیه بر نظریة متقاعدسازی کارل هاولند (1912- 1961 م)، به بررسی چگونگی تأثیرگذاری پیام‌های اقناعی در روابط شخصیت‌ها پرداخته و عناصر بنیادین این ارتباطات را تحلیل می‌کند. کارل هاولند روانشناس اجتماعی و از نخستین کسانی است که به شکل علمی پدیدة متقاعدسازی را مورد مطالعه و بررسی قرارداد. بر اساس مدل هاولند، هر فرآیند اقناع شامل چهار مؤلفة اساسی است: منبع پیام، محتوا، کانال ارتباط و مخاطب. در این مطالعه پژوهشگران، داستان سیاوش را به شیوۀ استقرای تام و به روش توصیفی-تحلیلی مطالعه و بررسی کردهاند؛ نتایج و یافته های پژوهش حاکی از این است که ویژگی‌های منبع پیام (اعتبار، محبوبیت و...)، شیوه‌های ارائة پیام (وضوح، استدلال منطقی یا برانگیختگی هیجانی و...)، ابزارهای انتقال (گفت‌وگوی مستقیم، پیام شفاهی از طریق پیک و نامه‌نگاری) و ویژگی‌های مخاطب (هوش و عزت نفس) بر فرآیند اقناع در این داستان تأثیر گذاشته‌اند. این بررسی، افزون بر شناخت بهتر نقش اقناع در ادبیات حماسی، نشان می‌دهد که پیام‌های اقناعی در شاهنامه نه‌تنها ابزار ارتباطی، بلکه حامل معناهایی‌اند که در بستر فرهنگی و ذهنی شخصیت‌ها شکل می‌گیرند. از این منظر، تحلیل اقناع می‌تواند به فهم عمیق‌تر سازوکارهای معناپردازی در ارتباطات میان‌فردی در آثار کلاسیک کمک کند.

https://sslt.araku.ac.ir/article_740976_d8aa6ce79896043cb8f0d318912f649e.pdf

دانشگاه اراک پژوهش های معناشناختی متون ادبی 2980-8162 4 2 2026 08 23 inguistic Antonymous Pairs in the Supplications of al-Ṣaḥīfa al-Kāẓimiyya: A Semantic Study الثنائیات اللغویة المتضادة فی أدعیة الصحیفة الکاظمیة دراسة دلالیة 24 39 740977 10.22034/sslt.2026.2076742.1137 FA محمد خلف سلطان دانشجوی دکتری، گروه زبان و ادبیات عربی، دانشکده ادبیات و زبانها، دانشگاه اراک، اراک، ایران. سید ابوالفضل سجادی استاد، گروه زبان و ادبیات عربی، دانشکده ادبیات و زبان‌ها ، دانشگاه اراک، اراک، ایران. 0000-0001-6340-123X ابراهیم اناری بزچلوئی استاد، گروه زبان و ادبیات عربی، دانشکده ادبیات و زبان‌ها، دانشگاه اراک، اراک، ایران. 0000-0001-6766-0693 محمود شهبازی دانشیار، گروه زبان و ادبیات عربی، دانشکده ادبیات و زبان‌ها، دانشگاه اراک، اراک، ایران. Journal Article 2025 11 04 Linguistic antonymy represents one of the most prominent semantic mechanisms in Arabic, playing a pivotal role in expanding semantic horizons and transcending the fixed central denotations of lexical items. This study investigates this phenomenon within al-Ṣaḥīfa al-Kāẓimiyya, treating this devotional corpus as a distinctive model of religious discourse that harnesses linguistic opposition to convey complex direct and indirect messages. Employing a descriptive-analytical method, the research tracks these oppositions throughout the supplications of the Ṣaḥīfa, underscoring the decisive function of linguistic context in steering signification and shaping counterpositional meaning. The significance of this study lies in elucidating the structural diversity of these antonymous configurations; rather than being confined to isolated lexical oppositions (al-ḍiddiyya al-mufrada), they encompass complex syntactic antonymies (al-ḍiddiyya al-murakkaba) operating across clauses and phrasal structures, thereby reinforcing the text’s semantic density and rhetorical vigor. Furthermore, the study classifies these structures thematically into doctrinal, ethical-axiological, and existential dyads concerning the Divine Attributes and the servant–Creator relationship. The findings demonstrate that the deployment of antonymy in al-Ṣaḥīfa al-Kāẓimiyya constitutes an intentional semantic strategy designed to consolidate core theological concepts and introduce layered interpretative dimensions. Moreover, the analysis identifies multipartite “dual antonymies” (taḍādd muzdawij) in specific prayers such as Duʿāʾ al-Jawshan al-Ṣaghīr, opening new perspectives for linguistic inquiry into devotional discourse and confirming that antithetical structures serve as foundational elements in constructing sacred texts and heightening their affective impact on the reader. تعدّ ظاهرة الثنائیات الضدیة اللغویة من أبرز الآلیات الدلالیة التی تزخر بها اللغة العربیة، حیث تلعب دوراً محوریاً فی توسیع آفاق المعنى وتجاوز الدلالات المرکزیة الثابتة للألفاظ. یهدف هذا البحث إلى دراسة هذه الظاهرة فی نصوص "الصحیفة الکاظمیة"، باعتبارها نموذجاً فریداً للنصوص الدینیة التی استثمرت التقابل اللغوی لإیصال رسائل معقدة، سواء کانت مباشرة أو غیر مباشرة. اعتمدت الدراسة على المنهج الوصفی التحلیلی لتتبع هذه الثنائیات فی أدعیة الصحیفة، مع الترکیز علی دور "السیاق" فی توجیه الدلالة وتشکیل المعنى المستوحى من التضاد. تکمن أهمیة البحث فی کشفه عن تنوع هذه الثنائیات، حیث لم تقتصر على التضاد المفرد بین الکلمات فحسب، بل شملت الثنائیات الضدیة المرکبة التی تتعلق بالتقابل بین الجمل والتعابیر، مما یمنح النص دعماً دلالیاً وبلاغیاً قویاً. وعلاوة على ذلک، قام البحث بتصنیف هذه الظواهر وفقاً لمضامینها إلى ثنائیات عقائدیة، وأخلاقیة قیمیة، وثنائیات وجودیة تتعلق بالصفات الإلهیة وعلاقة العبد بخالقه. وقد خلصت الدراسة إلى أن توظیف التضاد فی الصحیفة الکاظمیة کان توظیفاً دلالیاً مقصوداً یهدف إلى تعزیز المعانی المرکزیة وإضافة أبعاد تفسیریة جدیدة، کما کشف البحث عن وجود "تضاد مزدوج" متعدد الأطراف فی بعض الأدعیة کدعاء الجوشن الصغیر، مما یفتح آفاقاً جدیدة للدراسات اللغویة فی تحلیل الخطاب الدعائی. وتؤکد النتائج أن الثنائیات الضدیة تمثل عنصراً بنیویاً فعالاً فی بناء النص الدینی وتعمیق أثره فی المتلقی، مما یجعلها میدانًا خصباً للبحث اللغوی الحدیث.

https://sslt.araku.ac.ir/article_740977_8898546f16bfba9b2d693c581b3beaa4.pdf

دانشگاه اراک پژوهش های معناشناختی متون ادبی 2980-8162 4 2 2026 08 23 Prepositions in Surah Al-Maʿārij: A Syntactic–Semantic Study حروف الجر فی سورة المعارج: دراسة نحویة دلالیة 40 60 740978 10.22034/sslt.2026.2087610.1163 FA باسم سامی عبد الکریم سلطان کارشناسی ارشد، گروه زبان و ادبیات عربی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران. محمد جنتی فر دانشیار، گروه زبان وادبیات عربی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی قم، قم، ایران. مسعود باوان پوری استادیار، گروه زبان و ادبیات عربی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران. 0000-0003-4219-9575 Journal Article 2026 04 27 Prepositions (ḥurūf al-jarr) constitute foundational elements within the linguistic architecture of the Holy Qurʾān, playing an essential role in establishing syntactic dependencies and directing nuanced semantic values within the textual context of the verses. Adopting an integrated syntactic–semantic approach, this study investigates the prepositions employed in Sūrat al-Maʿārij. Using a descriptive-analytical method, the occurrences of prepositions across the sūrah were systematically extracted, the syntactic attachment (taʿalluq) of each prepositional phrase (jārr wa-majrūr) within the sentential structure was analyzed, and the semantic significations of each particle were evaluated in light of both the Qurʾānic context (siyāq) and the authoritative views of classical grammarians and exegetes. The findings demonstrate that the prepositions in this sūrah—principally bāʾ, lām, min, ʿan, and ḥattā—operate beyond mere formal grammatical markers to actively deepen the rhetorical and semantic strata of the discourse. Specifically, bāʾ denotes adhesion (ilṣāq) and reinforces theological conviction; lām signifies specification (ikhtiṣāṣ), entitlement (istiḥqāq), or semantic reinforcement while accentuating the concept of socio-economic rights; and min foregrounds origin (ibtidāʾ), source, or emanative issuance. The functional diversity of these particles underscores the rigorous precision of Qurʾānic expression and its capacity to harness syntactic structures to consolidate doctrinal and rhetorical themes, transforming these subtle particles into potent discursive instruments for delineating the divine promises and warnings (al-waʿd wa-l-waʿīd). تُعَدّ حروف الجر من العناصر الأساس فی البنیة اللغویة للقرآن الکریم، إذ تؤدی دورا مهما فی بناء العلاقات النحویة وتوجیه المعانی الدقیقة داخل السیاق. ویهدف هذا البحث إلى دراسة حروف الجر الواردة فی سورة المعارج دراسةً تجمع بین التحلیل النحوی والاستکشاف الدلالی، مع الترکیز على أثرها فی تعمیق المعنى القرآنی وتوسیع آفاق الدلالة. وقد اعتمدت الدراسة المنهج الوصفی التحلیلی، من خلال تتبّع مواضع حروف الجر فی السورة، ثم بیان تعلّق الجار والمجرور فی الترکیب، وتحلیل المعانی التی تفیدها هذه الحروف فی ضوء السیاق القرآنی وأقوال المفسرین والنحاة. وتکشف الدراسة أن حروف الجر فی السورة – مثل الباء واللام ومن وعن وحتى – لا تؤدی وظیفة نحویة محضة فحسب، بل تسهم فی تشکیل البعد الدلالی للنص. فالباء قد تفید الإلصاق أو الاستعانة أو البدلیة بحسب السیاق، کما فی قوله تعالى: ﴿یُصَدِّقُونَ بِیَوْمِ الدِّینِ﴾، حیث توحی بقوة الارتباط الاعتقادی بیوم الحساب. أما اللام فتظهر فی مواضع متعددة للدلالة على الاختصاص أو الاستحقاق أو التقویة، مثل قوله تعالى: ﴿لِلسَّائِلِ وَالْمَحْرُومِ﴾، مما یرسّخ مفهوم الحق الاجتماعی فی المال. کذلک تسهم «من» فی إبراز مبدأ السببیة أو الابتداء المجازی، کما فی قوله تعالى: ﴿مِنَ اللَّهِ ذِی الْمَعَارِجِ﴾، مؤکدة مصدر القدرة والعذاب. وتخلص الدراسة إلى أن تنوّع استعمال حروف الجر فی سورة المعارج یعکس دقة التعبیر القرآنی وقدرته على توظیف البنیة النحویة لخدمة المعنى البلاغی والعقدی، بحیث تتحول هذه الحروف الصغیرة إلى أدوات فاعلة فی بناء التصویر القرآنی وإبراز أبعاد الوعید والوعد فی السورة.

https://sslt.araku.ac.ir/article_740978_e378bcc47ba1ae975c3d3bf6d23fe612.pdf

دانشگاه اراک پژوهش های معناشناختی متون ادبی 2980-8162 4 2 2026 08 23 A Semantic Analysis of the Term Ālāʾ in the Holy Qurʾān: The Case of Sūrat al-Raḥmān معناشناسی واژه آلاء در قرآن کریم(با تأکید بر سوره الرحمن) 61 78 740980 10.22034/sslt.2026.2088669.1167 FA سید محمود طیب حسینی گروه قرآن پژوهی، پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، قم، ایران. Journal Article 2026 05 14 The term ālāʾ is a relatively frequent Qurʾānic vocable that appears exclusively in this plural form. While classical exegetes and lexicographers predominantly maintain that ālāʾ is the plural of aly, ilā, or alan and denotes “blessings” or “bounties,” lexicographical sources provide no decisive consensus regarding its precise singular form, nor do they furnish conclusive linguistic evidence to corroborate this standard derivation. A preliminary examination of Sūrat al-Raḥmān—wherein ālāʾ recurs thirty-one times—further casts doubt on this conventional reduction to ordinary “blessings.” Accordingly, this study applies a structural semantic and thematic exegetical method to determine the critical semantic value of ālāʾ across lexicographical usage, classical Arabic poetry, and the Qurʾānic corpus, evaluating the extent to which traditional exegetical consensus reflects actual textual usage. An exhaustive analysis of Arabic lexicons and the immediate contexts (siyāq) of the thirty-four Qurʾānic verses containing ālāʾ reveals that the term can rarely be interpreted as mere generic blessings. Rather, it signifies monumental bounties, wondrous divine grace, manifestations of divine omnipotence and subjugation—especially through the annihilation of tyrannical individuals and dominant nations—and the infliction of worldly chastisement on oppressors and eschatological punishment on sinners, alongside denoting exalted divine attributes. Furthermore, select traditions from the Infallibles (AS) corroborate this wider semantic range, affirming ālāʾ as wondrous divine favors, sublime divine qualities, and supreme blessings, foremost among which is the grace of wilāyah. یکی از واژه‌های قرآنی با کاربرد نسبتا زیاد، واژه «آلاء» است که تنها به همین شکل به کاررفته است. تلقی عموم مفسران و لغویان این است که واژه «آلاء» جمع «ألی»، «ألا»، و نظیر اینها است و به معنای «نعمتها» است و با اینحال در لغت اطمینان کاملی به اینکه واژه یادشده جمع «إلی» یا «ألا» باشد وجود ندارد و شواهد زبانی روشن و اطمینان بخشی هم برای آن ذکر نشده است، مرور بدوی سوره رحمان با 31 بار تکرار «آلاء» نسبت به معنای یادشده تردید ایجاد می‌کند، از این رو در مقاله حاضر به منظور تحقیق در معنای این واژه، با روش توصیف و تحلیل معناشناختی ساختارگرا، و تفسیر موضوعی در صدد پاسخ به این سؤال برآمده است که با توجه به کاربردهای لغت و قرآن کریم، معنای تحقیقی «آلاء» چیست؟ و دیدگاه مفسران و لغویان تا چه اندازه قابل دفاع و به کاربرد آن در اشعار عربی و قرآن کریم سازگار است؟ با بررسی که در کتابهای لغت و سیاق آیات 34 گانه مشتمل بر «ألاء» انجام گرفت، این نتیجه حاصل شد که این واژه به ندرت قابل تفسیر به «نعمتهای الهی» است، و در معنای نعمتهای بزرگ، الطاف شگفت‌انگیز الهی، غلبه و قدرتنمایی خداوند، به ویژه در هلاکت افراد و اقوام بسیار قدرتمند، نزول عذاب در دنیا بر اقوام ستمگر و در آخرت بر گناهکاران و احتمالا خصال نیک و بزرگ الهی به کار رفته است. برخی احادیث معصومان (ع) نیز معنای الطاف شگفت‌انگیز الهی، خصال نیک و نعمتهای عظیم الهی ـ شامل نعمت ولایت ـ را تأیید می‌کند.

https://sslt.araku.ac.ir/article_740980_65f20fb194fba4531157e3fa77723002.pdf

دانشگاه اراک پژوهش های معناشناختی متون ادبی 2980-8162 4 2 2026 08 23 A Semiotic Analysis of the Mechanisms of Meaning Production in Qurʾānic Discourse: A Study of Fundamental Oppositions in Sūrat al-Wāqiʿah Based on the Models of Greimas and Lévi-Strauss تحلیل نشانه‌شناختی سازوکارهای تولید معنا در گفتمان قرآنی: مطالعه تقابل‌های بنیادین سوره واقعه با مدل گریماس و لوی‌-استروس 79 96 740982 10.22034/sslt.2026.2089576.1173 FA روح الله معصومیان سطح 4، رشته فقه و اصول حوزه علمیه قم، قم؛ سطح 4، رشته تفسیر تطبیقی مؤسسه ائمه اطهار(ع)، قم. 0009-0003-6044-7912 Journal Article 2026 05 24 Sūrat al-Wāqiʿah portrays the eschatological reality and the ultimate destinies of humanity through a tripartite taxonomy: “the Companions of the Right” (Aṣḥāb al-Maymanah), “the Companions of the Left” (Aṣḥāb al-Mashʾamah), and “the Foremost” (al-Sābiqūn). The central problem of this study is to elucidate the underlying mechanism governing the oppositional logic of salvation and damnation within this ostensibly tripartite structure, alongside determining how these groups are systematically interrelated. Adopting a descriptive-analytical method and synthesizing Claude Lévi-Strauss’s theory of binary oppositions with Algirdas Julien Greimas’s semiotic square, this study analyzes exegetical data extracted from authoritative Shīʿī and Sunnī sources. The findings reveal that beneath the surface text lies a universal network of binary oppositions (such as right/left, light/darkness, and bounty/deprivation) that, in accordance with Lévi-Straussian structuralism, constitutes the primary engine of meaning production in the sūrah. Concurrently, the Greimasian analysis demonstrates that the “Foremost” does not operate as an isolated ontological category, but rather functions as the ultimate pole of the salvation axis embedded within a formal matrix of contrariety, contradiction, and complementarity with the other groups. This stratified architecture creates deep structural coherence between the binary deep logic and the tripartite surface structure, anchoring the recurring descriptions of Paradise and Hell to a broader cognitive and didactic system. Ultimately, the results substantiate the efficacy of structuralist and semiotic frameworks in formalizing classical exegetical insights and uncovering the semantic architecture of the Holy Qurʾān. سوره واقعه با ارائه تصویری از صحنه قیامت و سرنوشت انسان‌ها، بر تقسیم‌بندی سه‌گانه «اصحاب میمنه»، «اصحاب مشئمه» و «سابقون» استوار است. مسئله اصلی این پژوهش، تبیین سازوکار زیربنایی حاکم بر منطق تقابلی نجات و عذاب در این ساختار به‌ظاهر سه‌گانه و چگونگی ارتباط نظام‌مند میان این گروه‌ها است. این مطالعه با رویکردی تحلیلی-توصیفی و با کاربست تلفیقی نظریه تقابل‌های دوگانه لوی-استروس و مربع نشانه‌شناختی گریماس، داده‌های تفسیری استخراج‌شده از منابع معتبر شیعه و اهل سنّت را تحلیل می‌کند. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که در لایه زیرین متن، شبکه‌ای جهان‌شمول از تقابل‌های دوتایی (نظیر راست/چپ، نور/ظلمت، نعمت/محرومیت) جریان دارد که بر اساس نظریه لوی-استروس، سازوکار اصلی معناسازی در سوره را تشکیل می‌دهد. هم‌زمان، تحلیل گریماسی آشکار می‌سازد که گروه «سابقون» نه به‌عنوان مقوله‌ای مستقل، بلکه به‌منزله قطب غایی محور نجات در شبکه‌ای از روابط منطقی تقابل، تضاد و تکمیل با دیگر گروه‌ها قرار دارد. این ساختار لایه‌ای، انسجامی عمیق میان منطق دوتایی و روساخت سه‌گانه ایجاد کرده و الگوی تکرارشونده توصیفات بهشت و دوزخ را به نظامی شناختی-تربیتی پیوند می‌زند. نتیجه نهایی مؤید کارآمدی رویکردهای ساختارگرا و نشانه‌شناختی در صورتبندی بصیرت‌های تفسیری و آشکارسازی معماری معنایی قرآن کریم است.

https://sslt.araku.ac.ir/article_740982_6c592ed8d5988e2cedb95576b8057e43.pdf

دانشگاه اراک پژوهش های معناشناختی متون ادبی 2980-8162 4 2 2026 08 23 The Function of Semantic Field Theory in Analyzing the Concept of Love in al-Ajniḥah al-Mutakassirah: The Case of Gibran Khalil Gibran کارکرد نظریه میدان‌های معنایی در تحلیل مفهوم «عشق» در «الأجنحة المتکسّرة» 97 116 740983 10.22034/sslt.2026.2089978.1175 FA سعید نیسی دانشجوی دکتری، گروه زبان و ادبیات عربی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه بین المللی امام خمینی(ره)، قزوین، ایران . فرشید ترکاشوند دانشیار گروه زبان و ادبیات عربی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه بین المللی امام خمینی(ره)، قزوین، ایران. 0000-0003-1018-3579 علیرضا نظری دانشیار گروه زبان و ادبیات عربی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه بین المللی امام خمینی(ره)، قزوین، ایران. مصطفی پارسایی پور استادیار گروه زبان و ادبیات عربی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه بین المللی امام خمینی(ره)، قزوین، ایران. Journal Article 2026 05 29 During the 1920s and 1930s, German and Swiss linguists working within structural semantics established semantic field theory on the premise that lexical meaning is not autonomous or isolated; rather, words derive their full significance only within an interconnected network structured around a common conceptual domain. To evaluate the efficacy of this framework in literary analysis, this study examines al-Ajniḥah al-Mutakassirah (The Broken Wings) by Gibran Khalil Gibran, a text whose rich vocabulary surrounding love (ʿishq) interacts dynamically with notions of affection, hatred, passion, disenchantment, mysticism, reason, union, separation, attachment, and dependence. Employing a descriptive-analytical method, the research first articulates the theoretical foundations of semantic field theory and then investigates its application to the novella by mapping the conceptual relations among lexical items associated with love. The findings demonstrate that love in Gibran’s thought transcends conventional affective expression, operating instead as a foundational core of identity construction. Whereas evaluating the diverse occurrences of love without this framework risks reducing them to superficial sentimentalism, the application of semantic field theory illuminates the profound philosophical, mystical, and existential dimensions of love in Gibran’s literary corpus. در فاصله دهه‌های دوم و سوم قرن بیستم، گروهی از دانشمندان آلمانی و سوئیسی در چارچوب معناشناسی ساخت‌گرا، نظریه «میدان معنایی» را پایه‌گذاری کردند. بنیان این نظریه بر آن است که معنای واژگان برخلاف رویکردهای سنتی، امری مستقل و مجزا از یکدیگر نیست؛ بلکه درک هر واژه تنها درون یک میدان معنایی متشکل از واژگان مرتبط با یک مفهوم مشترک امکان‌پذیر است. برای آزمودن کارایی این نظریه در تحلیل متون ادبی، «الأجنحة المتکسّرة» اثر جبران خلیل جبران برگزیده شده است. این متن به دلیل کاربرد گسترده واژگان مرتبط با «عشق» در تعامل با مفاهیمی چون محبت، نفرت، شورانگیزی، دلزدگی، عرفان، عقل، وصال، هجران، دلبستگی و وابستگی، بستری ایده‌آل برای پیاده‌سازی نظریه میدان‌های معنایی فراهم می‌آورد. پژوهش حاضر به روش توصیفی-تحلیلی انجام شده است؛ به این ترتیب که نخست مفاهیم و مؤلفه‌های نظریه میدان معنایی تبیین و سپس کاربست آن در متن الأجنحة المتکسّره با تحلیل روابط مفهومی میان واژگان مرتبط با عشق بررسی شده است. مهمترین یافته‌ها حاکی از آن است که «عشق» در اندیشه جبران فراتر از یک واژه صرفاً عاطفی عمل می‌کند و نقشی بنیادین به عنوان هسته مرکزی هویت‌سازی ایفا می‌نماید. در غیاب این نظریه، تنوع و تکرار معانی عشق ممکن است به تفسیری سطحی و احساسی منجر شود، اما کاربست آن، لایه‌های ژرف فلسفی، عرفانی و وجودی عشق را در آثار جبران آشکار می‌سازد.

https://sslt.araku.ac.ir/article_740983_51a8aa433c090b5740a16e681cb64d5b.pdf