* قرآن کریم
[1] ابن فارس، بیتا، «معجم المقاییس اللغه»، بیروت: دارالکتب العلمیه.
[2] أبو عوده، عوده خلیل، (1985م)،«التَّطور الدَّلالِی بَینَ لُغَة الشِّعر الجَاهِلی و لُغَةِ القُرآنِ الکَرِیم»، أَردن: مکتبة المنار، الطبعة الأولی.
[3] الأصمعی، أبوسعید عبدالملک بن قریب بن عبدالملک، (1964)، «الأصمعیات»، تحقیق أحمد محمد شاکر و عبدالسلام هارون، دار المعارف بمصر.
[4] ایزوتسو، توشیهیکو، (1381)، «خدا و انسان در قرآن»، ترجمهی احمد آرام، تهران: شرکت سهامی انتشار، چاپ پنجم.
[5] بابایی، علی اکبر و همکاران، (1388)، «روش شناسی تفسیر قرآن»، تهران: انتشارات سمت، چاپ چهارم.
[6] بلخی، مقاتل بن سلیمان، (1380)، «الأشباه و النظایر فی القرآن الکریم»، ترجمهی محمّد روحانی و محمّد علوی مقدّم، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی.
[7] تفلیسی، حبیش بن ابراهیم، (1386)، «وجوه قرآن»، به اهتمام: مهدی محقق، تهران: مؤسسه چاپ و انتشارات دانشگاه تهران، چاپ چهارم.
[8] الجرجانی، أبوبکر عبدالقاهر، (1983م) ، «دلائل الاعجاز»، تحقیق سعد الفقی، مصر: دارالیقین، الطبعة الثانیة.
[9] الحارث بن حلزة، ،1991م، دیوان، الطبعة الأولی، بیروت، دار الکتاب العربی.
[10] الحیری النیسابوری، عبدالرحمن بن أحمد، (1380)، «وجوه القرآن»، مصصِّح: نجف عرشی،مشهد: مجمع البحوث الإسلامیّة.
[11] خرمشاهی، بهاءالدین، (1377ش)، «دانشنامه قرآن و قرآن پژوهی»، ج 2، تهران: انتشارات دوستان، چاپ اول.
[12] دامغانی، أبوعبدالله الحسین بن محمّد، (بیتا)، «الوجوه و النظایر لألفاظ کتاب الله العزیز»، بیروت: دارالکتب العلمیة.
[13] راغب اصفهانی، حسین بن محمد،(1387)، «مفردات الفاظ قرآن کریم»، ترجمهی خداپرست، قم: نشر نوید اسلام، چاپ اول.
[13] رضایی، محمد، (1360)، «واژه های قرآن»، انتشارت مفید.
[14] روحی، محمد؛ فیاضبخش، محمدتقی، (1385)، «تفسیر مفردات القرآن فی ترتیب لغات مجمع البیان و المیزان»، تهران: إحیاء کتاب.
[15] الزبیدی، محمد مرتضی، (1888م)، «تاج العروس من جواهر القاموس»، ج10، مصر: المطبعة الخیریة.
[16] الزمخشری، محمود بن عُمر، (1430)، «تفسیر کشّاف»، الطبعة الرابعة. دار المعرفة.
[17] زهیر بن أبی سلمی،1998م، دیوان، الطبعة الأولی، بیروت، دار الجیل.
[18] الزوزنی، أبوعبدالله الحسین بن أحمد بن الحسین، (1959م)، «شرح المعلقات السبع»، القاهرة: الطبعة الثانیة.
[19] سبحانی، جعفر، (1351)، «تفسیر کلمه قضا و قدر»، شماره4، ماهنامه درسهایی از مکتب اسلام.
[20] شریعتمداری، جعفر، (1387)، «شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه»،ج3، مشهد: نشر آستان قدس رضوی، چاپ سوم.
[21] شعیری، حمید رضا، (1381)، «مبانی معناشناسی نوین»، تهران: انتشارات سمت.
[22] صفوی، کوروش، (1377)، «زبان شناسی و ادبیات»، تهران: انتشارات هرمس، چاپ اول.
[23] طبرسی، فضل بن حسن، (1380)، «تفسیر مجمع البیان»، ترجمهی علی کرمی، مجلدات 8، 13، تهران: سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ، چاپ اول.
[24] -----------------، (1387)، «تفسیر جوامع الجامع»، ج3و5، ترجمهی احمد امیری شادمهری، مشهد: بنیاد پژوهشهای اسلامی آستان.
[25] عبد الباقی، محمّد فؤاد، (1387)، «المُعجم المفهرس لألفاظ القرآن الکریم»، تهران : اسلامی، چاپ نهم.
[26] عضیمه، صالح، (1380)، «معناشناسی واژگان قرآن»، ترجمهی سید حسین سیدی، مشهد: - انتشارات آستان قدس رضوی.
[27] غیرو، بیار، (1987م)، «علم الدلالة»، ترجمهی انطوان زید، بیروت: عویدات، الطبعة الأولی.
[28] الفراهیدی، الخلیل بن احمد، (1405ق)، «العین»، قم: مؤسسة دارالهجرة، الطبعة الأولی، الجزء الخامس.
[29] فیض کاشانی، محمد محسن، (1387)، «تفسیر صافی»،ج 3، مترجم: جمعی از فضلاء با نظارت استاد عقیقی، قم : نشر نوید اسلام، چاپ سوّم.
[30] قرشی، علی اکبر، (1367)، «قاموس قرآن»، ج6، تهران : دار الکتب الإسلامیّة، چاپ دهم.
[31] لطفی پور ساعدی، کاظم و رضایی، عباسعلی، 1373، «مجموعه مقالات دومین کنفرانس بررسی مسائل ترجمه»، 14-12 مهرماه، تبریز: دانشگاه تبریز.
[32] مختار عُمر، أحمد، (1386)، «معناشناسی»، ترجمهی حسین سیّدی، مشهد: دانشگاه فردوسی مشهد، چاپ دوّم.
[33] معلوف، لویس، (1386)، «المنجد فی اللغه»، قم: انتشارات دارالعلم، چاپ سوم.
[34] مکارم شیرازی و همکاران، ناصر، (1373)، «تفسیر نمونه»، مجلدات 12،18، 20،21، تهران : دارالکتب الإسلامیّه.
[35] المنجد، محمد نورالدین، ( 1999م) ، «الاشتراک اللفظی فی القرآن الکریم»، دمشق: دارالفکر، الطبعة الأولی.
