نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 عضو هیئت علمی دانشگاه قم

2 دانش آموخته دکتری گروه زبان و ادبیات عربی دانشگاه تهران

چکیده

یکی از نکاتی که در ترجمۀ متون ادبی بایستی بدان توجه شود کارکرد ظرافت‌های بلاغی است که موجب تأثیرگذاری بر خواننده و رسایی معنا می‌شود. از آنجا که ادیب با برگزیدن زبان ادبی اغراضی را دنبال می‌کند؛ از این‌رو در ترجمۀ متون علاوه بر رعایت اصول ترجمه و برگزیدن بیان متناسب با زبان مقصد، بایستی ظرافت‌های به کار رفته در زبان مبدأ در ترجمه لحاظ شود. از جمله متونی که صنایع بیانی در آن به گونه‌ای دل‌نشین و هدفمند تجسم یافته، قرآن کریم است. در میان صنایع بلاغی، کنایه یکی از ظریف‌ترین صنایعی است که در بسیاری از آیات الهی نمود بارزی دارد. در پژوهش حاضر به روش توصیفی-تحلیلی پس از بررسی عملکرد برخی مترجمان در ترجمه آیات کنایی جزء سی‌ام قرآن، میزان توانمندی و دقت هر یک از مترجمان در دریافت معنای کنایی و انتقال آن به زبان مقصد ارزیابی می‌گردد. نگاهی به ترجمه‌های قرآن گویای این حقیقت است که مترجمان در برخی موارد به معانی کنایی آیات به درستی دست نیافته و در ترجمه‌های خود، معنای تحت-اللفظی و یا خود واژه عربی را به کار برده‌اند که در این حالت، ترجمه آنان به ترجمه معنایی گرایش پیدا کرده است؛ از این‌رو در ترجمه‌های بررسی شده در خصوص کنایه‌های قرآن کریم نمی‌توان ترجمه‌ای را معرفی کرد که تمامی کنایه‌های مورد بحث در این پژوهش را به درستی ترجمه کرده باشد. در واقع مترجمان در ترجمه آیات کنایی تقریبا یکسان عمل نموده و در بعضی موارد به بار کنایی آیات بی‌توجهی کرده و به ذکر معنای اصلی واژگان اکتفا نموده‌اند.

کلیدواژه‌ها

عنوان مقاله [English]

A semantic study of irony style in translations of the Holy Quran A case study of the 30thjuzʼof the Holy Quran

نویسندگان [English]

  • hasan meghyasi 1
  • Samira Farahani 2

1 University of qom

2 PhD. at the department of Arabic language and literature in the University of Tehran

چکیده [English]

One of the points which should be received attention in the translation of literary texts is the function of expressive and rhetorical nuances; these nuances both have an influence upon the readers on the one hand, and create the sonority of the meaning. On the other hand. Since literary writers pursue purposes by making use of the literary language, the nuances of the source text should be taken into account in the translation of the texts alongside adhering to translation principles and choosing the appropriate way of expression with respect to the target language. As a text, the Noble Quran includes the expressive devices in a pleasant and purposeful way. Irony is one of the most delicate rhetorical devices, which has a significant presence in many Quranic verses. By doing so, the readers can enjoy the beauty of the verses, while the verses themselves can have a more profound influence over the readers, too. In this study, the performance of the translators of the ironic verses of the 30thjuzʼof the Quran is investigated, and after that, the capability of each translator in comprehending the ironic meaning and transferring it into the target language is assessed. A brief look at the translations of the Quran demonstrates that their translators have not found the correct ironic meaning of the verses, and have used either a literal translation, and/ or the Arabic verses, hence making their works more like semantic translations. Therefore, no translation can be selected as the one having provided correct translations for all the verses discussed in this study. In fact, the translators have translated the ironic verses in a roughly similar way, neglecting the ironic aspects of the verses from time to time, and using the primary meaning of the words instead

کلیدواژه‌ها [English]

  • Translation
  • Ironies of the Quran
  • the 30th Juzʼ of the Quran
  • semantic