جملات با توجه به طرز بیان و نحوة ارائة مفهوم، به چهار نوع پرسشی، خبری، امری و عاطفی تقسیم می­شوند. جملة پرسشی، جمله­ای است که گوینده با طرح پرسش، به­دنبال کسب خبر یا آگاهی از امری است؛ اما هدف گوینده همیشه آگاهی و کسب خبر نیست؛ زیرا گاهی از جملات پرسشی، برای انتقال مفاهیم و مضامین دیگری بهره­گیری می­شود که به آن «اغراض ثانوی» می­گویند. معانی ثانوی جملات، از جمله موارد مطرح در علم معانی است که علمای بلاغت از دیرباز در مورد آن بحث کرده­اند و امروزه نیز در کاربردشناسی و تحلیل گفتمان مورد توجه پژوهشگران است. پژوهش حاضر، با روش توصیفی – تحلیلی و با تکیه بر منابع کتابخانه­ای به بررسی جملات پرسشی و اغراض ثانویة آن در دفتر دوم مثنوی معنوی می­پردازد. هدف این پژوهش آن است تا مشخص کند، مولانا از طریق کاربرد جملات پرسشی در دفتر دوم مثنوی، بیشتر قصد ارائة چه مفاهیمی را داشته و تا چه اندازه در این امر موفق بوده است. بررسی داده­ها نشان می­دهد که از مجموع 536 جملة پرسشی یافته شده در دفتر دوم مثنوی، 57 جمله با پرسش واقعی و بقیه در معانی ثانوی مانند توبیخ، تعجب، نفی، نهی، بیان عجز و ... به­کار رفته­اند. به­طور کلی، مولوی با بهره­گیری از جملات پرسشی، مجموعاً 29 مضمون و مفهوم ضمنی را بیان می­کند که بیشترین به نفی و کمترین به بیان کثرت و درخواست اختصاص دارد. علاوه بر این، کاربرد چند معنای ثانوی در یک جمله نیز در این اثر ارجمند دیده می­شود که نشان­دهندة مهارت بالای مولوی در بهره­گیری از ظرفیت­های بلاغت زبانی بوده و کاربرد این مقدار از پرسش­های بلاغی، بیانگر غنای مضامین و مفاهیم و در نتیجه، ارزش بالای بلاغی مثنوی و ماندگاری و تأثیرگذاری کلام مولانا شده است.